Resztki bunkrów w Bliźnie

Blizna to jedna z najpiękniej położonych, wyjątkowo malowniczych wsi w gminie. Jej zabudowania rozrzucone są na rozległej, śródleśnej polanie, pomiędzy pasmami wydm i zwartymi fragmentami zadrzewień.

Miejsce w historii zawdzięcza Blizna wydarzeniom z okresu okupacji hitlerowskiej.
W sierpniu 1943 roku alianci zbombardowali niemiecki ośrodek broni rakietowej w Peenemünde. Zniszczono większość wyrzutni pocisków V-1, poważnie uszkodzone zostały zakłady produkujące rakiety. Aby kontynuować doświadczenia z nową, groźną bronią, Niemcy zmuszeni zostali do utworzenia kilku mniejszych baz, znajdujących się poza zasięgiem bombowców startujących z lotnisk w Anglii. Jedna z nich powstała w Bliźnie.

Była to lokalizacja dobrze przemyślana, a przy tym bezpieczna. Przyszły poligon usytuowany został w pobliżu obozu pracy przymusowej i poligonu SS w Pustkowie. Zapewniało to siłę roboczą do budowy urządzeń oraz ochronę wojskową. Wzdłuż asfaltowej szosy prowadzącej ze stacji kolejowej w Kochanówce do Ocieki, zbudowano sześć kompleksów wojskowych, tzw. ringów, w których kwaterowało około 2 tys. żołnierzy. Od Mielca po Kolbuszową rozciągał się poligon Wehrmachtu, gdzie również stacjonowało parę tysięcy żołnierzy. W Górnie znajdowało się dowództwo poligonu lotniczego. Rozległe kompleksy leśne, pilnie strzeżone, skutecznie maskowały instalowane w tym rejonie urządzenia i obiekty.

Prace w Bliźnie rozpoczęto niemal bezpośrednio po zbombardowaniu Peenemünde - latem 1943 roku. Wieś wysiedlono, teren ogrodzono płotem z drutu kolczastego. Od stacji kolejowej w Kochanówce wybudowano betonową szosę oraz bocznicę kolejową. W obozie pracy w Pustkowie utworzono specjalną grupę robotników, zatrudnioną w Bliźnie.

Wykarczowano fragment lasu, wzniesiono baraki, garaże i bunkry dla ochrony poligonu, ułożono betonowe płyty pod wyrzutnie. Jednocześnie, dla zamaskowania urządzeń, w ich pobliżu postawiono kilka wiejskich domów, wykonanych z dykty. W listopadzie 1943 roku w budynku miejscowej szkoły osadzono załogę wojskową. Wokół poligonu rozmieszczono posterunki, a patrole SS zatrzymywały każdego, kto zbliżył się do zakazanej strefy. Dostępu do niej broniły też, wcześniej zbudowane w Ociece, betonowe bunkry. Wieś ta, zresztą, została latem 1943 roku wysiedlona. Znajdował się tu obóz Baudienstu czyli polskiej przymusowej służby budowlanej.

Bocznicą kolejową dostarczano do Blizny gotowe rakiety. Na poligonie poddawano je próbom. Początkowo były to pociski V-1, sterowane z ziemi drogą radiową, a następnie - V-2, napędzane silnikami odrzutowymi. Rakiety, wystrzeliwane w Bliźnie, kierowane były na poligon w Sarnakach nad Narwią (około 300 km), spadały jednak w różnych miejscach, niekiedy w samej Bliźnie lub w pobliżu.

Próbami w Bliźnie zainteresował się wywiad AK. Chodziło o przechwycenie pocisku i rozpracowanie jego budowy, zasad lotu, szczegółów technicznych. Nie było to łatwe, gdyż po upadku rakiety, na miejscu natychmiast zjawiali się Niemcy i skrupulatnie zbierali fragmenty pocisku.

W stosunkowo najlepszej sytuacji byli wywiadowcy AK, zainstalowani w nadleśnictwie Wola Ociecka, ponieważ mieli oni dostęp do otaczających Bliznę lasów. Ostatecznie jednak pod Sarnakami zdobyto niewypał rakiety V-2, a jej części przekazane zostały do Londynu, samolotem z lądowiska pod Tarnowem. Dzięki polskim żołnierzom podziemia, rozwiązana została tajemnica nowej broni Hitlera. Specjaliści alianccy, znając już konstrukcję rakiet, opracowali metodę pozwalającą na zmianę ich kierunku lotu. W czerwcu 1944 roku urządzenia wyrzutni zdemontowano i wywieziono w Bory Tucholskie.

Po latach niewiele materialnych śladów pozostało po tym, dramatycznym epizodzie w historii Blizny. Poligon, wczęści porośnięty jest znów lasem. Na jego skraju dostrzec można resztki murowanego posterunku niemieckiego. Gdzieniegdzie widnieją pozostałości okopów, fragmenty betonowych słupów wyrzutni. W miejscu zniszczonych, powstały nowe domy, wzniesiono też szkołę.